Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Με αφορμή τον αυριανό εορτασμό του Πολιούχου του Γαϊτανίου.

Επί τη ευκαιρία της εορτής της μετακομιδής του Ιερού Λειψάνου του Οσίου Πατρός Ιωσήφ του Ηγιασμένου από τον Χάνδακα της Κρήτης στο νησί μας ας αναφέρουμε λίγα λόγια για το Βίο του.
Ανάμεσα στο πλήθος των αγίων, που έλαμψαν με τη φιλόθεη βιοτή και την αγιαστική τους χάρη στην ιστορική μεγαλόνησο της Κρήτης, συγκαταλέγεται και ο τιμώμενος στις 22 Ιανουαρίου Άγιος Ιωσήφ ο Σαμάκος, ο οποίος έζησε ασκητικά, απέκτησε τη φήμη αγίου ανδρός και μέχρι σήμερα θαυματουργεί αδιάλειπτα με το άφθαρτο ιερό σκήνωμά του στο ευλογημένο νησί της Ζακύνθου. Ο Άγιος Ιωσήφ, ο επονομαζόμενος Σαμάκος, γεννήθηκε το 1440, λίγα χρόνια δηλαδή πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, στο χωριό των Κεράμων, που είναι το σημερινό χωριό Αζωκέραμο της επαρχίας Σητείας της Κρήτης. Όταν απέκτησε την κατάλληλη ηλικία, παραδόθηκε από τους ευσεβείς γονείς του σε ένα σεβάσμιο πνευματικό γέροντα, που κατοικούσε στο μονύδριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του επονομαζομένου Δερματάνου, το οποίο βρισκόταν στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί ο Ιωσήφ μελετούσε τα ιερά γράμματα και εξασκούσε την καλλιγραφία. Μετά από λίγο καιρό απεβίωσαν οι θεοσεβείς γονείς του και έγινε κληρονόμος της περιουσίας τους, την οποία διένειμε στους φτωχούς. Στη συνέχεια επιδόθηκε σε ...η συνέχεια εδώ.

...σκληρότερους πνευματικούς αγώνες ποθώντας τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά του Ουρανού. Η νηστεία, η προσευχή και οι αγρυπνίες ήταν η διαρκής ενασχόλησή του σε τέτοιο βαθμό, ώστε έφθασε σε ανώτατο ύψος αρετής αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις παγίδες του διαβόλου. Βλέποντας ο γέροντας την πνευματική πρόοδο του Ιωσήφ, ο οποίος διακρίθηκε για τη σεμνότητα, την ταπεινοφροσύνη και το σπάνιο ήθος του, τον έκειρε μοναχό και αφού δοκιμάσθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα, χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά όμως από λίγο καιρό αρρώστησε ο σεβάσμιος γέροντας και αφού τον ενουθέτησε πνευματικά, εγκατέλειψε την επίγεια ζωή. Του άφησε όμως την εντολή να μοιράσει την περιουσία του σε τρία μερίδια. Σύμφωνα με την επιθυμία του το ένα πήγε στο Άγιο Όρος, το άλλο στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά και το τρίτο έμεινε για τη συντήρηση τη δική του και των φτωχών. Μετά τον θάνατο του γέροντός του ανέλαβε ηγούμενος του μονυδρίου του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και στη συνέχεια επισκέφθηκε τα πανάγια ιερά προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Επιστρέφοντας στο μοναστήρι του, αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον Θεό και αφού έδωσε και το δικό του μερίδιο στους φτωχούς, επιδόθηκε ακόμη περισσότερο στην αρετή της φιλανθρωπίας. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι μετά από κάθε Θεία Λειτουργία μοίραζε τα πρόσφορα στους φτωχούς και συχνά επισκεπτόταν κρυφά τα σπίτια τους για να τους αφήσει τροφή, ενώ ποτέ δεν ξεχνούσε τους ασθενείς και τους φυλακισμένους. Μάλιστα μία φορά κατά την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου οι χριστιανοί είχαν φέρει στον ναό κεριά και θυμιάματα, αλλά δεν υπήρχε ούτε ένα πρόσφορο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Τότε ο Άγιος έστειλε τον διακονητή στο Άγιο Βήμα και καθʼ υπόδειξη του βρήκε όχι μόνο ένα, αλλά πολλά και μεγάλα πρόσφορα κατόπιν της θαυματουργικής επέμβασης του Θεού. Άλλη μία φορά ο Άγιος έπρεπε να πάει σε κάποιον τόπο και στην πορεία του συνάντησε μερικούς Εβραίους, οι οποίοι έβαζαν κρασί από το ένα δοχείο στο άλλο. Οι Εβραίοι σκέφθηκαν να γελοιοποιήσουν τον Άγιο και να του προσφέρουν ένα ποτήρι κρασί. Τότε ο Άγιος πήρε το ποτήρι και αφού το ευλόγησε με το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ήπιε λίγο κρασί και το υπόλοιπο το έριξε μέσα στο δοχείο. Τότε οι Εβραίοι εξαγριώθηκαν από το γεγονός και ζήτησαν να πληρώσει ο Άγιος όλο το κρασί. Ο Άγιος τους καθησύχασε και τους είπε, ότι όχι μόνο δεν τους προκάλεσε κάποιο κακό, αλλά απεναντίας θα πρέπει και να τον ευχαριστήσουν, αφού ευλόγησε το κρασί τους. Τότε οι Εβραίοι αισθανόμενοι την προσβολή, απευθύνθηκαν στον δούκα της πόλεως, ο οποίος κάλεσε τον Άγιο να απολογηθεί. Ο Άγιος εξιστόρησε το γεγονός και κατόρθωσε να κερδίσει την εύνοια και συγκατάθεση του δούκα. Οι Εβραίοι έφυγαν τότε απογοητευμένοι και εξαγριωμένοι, αφού δεν μπορούσαν να πιούν το κρασί, που είχε χριστιανική ευλογία. Γιʼ αυτό και το ευλογημένο κρασί δόθηκε στους φτωχούς χριστιανούς προς δόξαν Θεού. Μετά από εβδομήντα χρόνια αδιάλειπτης προσευχής, πλούσιας φιλανθρωπικής προσφοράς και θαυμαστής αγιαστικής χάριτος ο ελεήμων και φιλάνθρωπος Άγιος Ιωσήφ εκοιμήθη οσιακώς εν ειρήνη στις 22 Ιανουαρίου 1511. Ενταφιάστηκε στο αγαπημένο του μοναστήρι και μετά από χρόνια πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του, το οποίο βρέθηκε ακέραιο και ευωδιάζον. Το σκήνωμα του Αγίου κατατέθηκε στο καθολικό της μονής και αναρίθμητα είναι τα θαύματα, που τέλεσε ο Άγιος με τη χάρη του Θεού σε πλήθος ασθενών, που προσέτρεχαν σʼ αυτόν με πίστη και ευλάβεια. Το 1669 οι Αγαρηνοί κατέλαβαν τον Χάνδακα και ο ευλαβής ιερέας Αντώνιος Αρμάκης μετέφερε στις 29 Αυγούστου 1669 το ιερό και σεβάσμιο λείψανο του θαυματουργού Αγίου Ιωσήφ του Σαμάκου στη Ζάκυνθο. Αρχικά το τοποθέτησε στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Μαντινειού στα Ξηροβούνια Γαϊτανίου, όπου έμεινε μέχρι το 1915. Το 1915 μεταφέρθηκε στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Παντοκράτορος στο χωριό Γαϊτάνι της Ζακύνθου, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα ως αδιάλειπτος πηγή αγιασμού και χάριτος. Στην ιστορική και φιλόξενη Κρήτη ο Άγιος Ιωσήφ ο Σαμάκος τιμάται στο ομώνυμο περικαλλές παρεκκλήσιο στο χωριό Αζωκέραμο της επαρχίας Σητείας, που είναι και η γενέτειρά του, στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Γεωργίου Σητείας, όπου το δεξιό κλίτος του ναού είναι αφιερωμένο προς τιμήν του και στον Ιερό Ενοριακό Ναό της Αγίας Τριάδος Ηρακλείου, ο οποίος βρίσκεται στον χώρο του παλαιού μονυδρίου του Αγίου.
Post: ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΣ

3 σχόλια:

youlia olomplava είπε...

wraia

akispapas είπε...

TA EYTANHSA EXOYNE KALLO KLIMA GIA AGIOYS MONO EKEI PROODEBOYNE

Laska είπε...

Δηλαδή, πάτε να βγάλετε "πόλη" και το Γαϊτάνι τώρα;

Αυτό κι αν θα ήταν θαύμα!!

Σοβαρά τώρα, η λειψανεμπορία βρίσκει την πιο μεγάλη αξιοποίησή της από το χριστιανισμό, που περιφέρει κόκκαλα, κάρες, μικρά, μεσαία και μεγάλα δαχτυλάκια, στήθη, χέρια, λείψανα σε διάφορους βαθμούς αποσύνθεσης κι αποκρουστικότητας, κερδίζοντας πάντοτε τεράστια αφορολόγητα ποσά υς υγείαν των αμνοεριφίων, τα οποία εθίζονται επιπλέον στη λατρεία του θανάτου.

Όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο akispapas, στα Επτάνησα ευδοκιμούν πολύ τα λείψανα - κι αποφέρουν τεράστια κέρδη. Δεν είναι εξάλλου καθόλου τυχαίο ότι υπάρχουν τόσα λείψανα στα Επτάνησα.

Μάλιστα, πριν από τριάντα περίπου χρόνια θυμαμαι εκείνη την ωραία ιστορία όπου σε γειτονικό νησί ο δύσμοιρος Πολιούχος γλίτωσε έντρομος (με μερικά κομμάτια λιγότερα) τον κατατεμαχισμό του από ιεράρχη - μπίζνεσμαν με το εύστοχο ψευδώνυμο "Προκόπιος", ο οποίος μετέφερε τεμάχια του σκηνώματος σε εφοπλιστές (και φυγαδεύτηκε με στολή άνδρα των ΜΑΤ από την εξαγριωμένη ευσεβή νήσο) (το "ΒΗΜΑ", 20/02/2005).

(Οι αμαρτωλές κεφαλονίτικες γλώσσες λένε και για ένα σεντούκι με πολλά κιλά χρυσαφικά από τάματα, που τον πήρε ως εκ θαύματος από πίσω κι εξαφανίστηκε κι αυτό - πρόκειται αναμφίβολα περί κακόβουλης συκοφαντίας).

Στη χρυσοφόρα διαχρονική λειψανεμπορία - θανατολατρεία της Ορθοδοξίας αφιερώνω το πιο κάτω ποίημα, που παρατίθεται στην "Ελληνική Ιστορία" του Κ. Παπαρρηγόπουλου.

Πρόκειται για ποίημα του 7ου αιώνος ΚΕ, το οποίο έγραψε επίσκοπος της Μυτιλήνης ονόματι Χριστόφορος σε έναν Μοναχό Ανδρέα:

"Έχεις πολλά κιβώτια με θεία λείψανα,
τα οποία ανοίγεις και στους φίλους σου τα δείχνεις.
Του μάρτυρος Προκοπίου δέκα χέρια,
του Θεοδοσίου δεκαπέντε σιαγόνες,
του Νεστορίου μέχρι οχτώ πόδια,
του Γεωργίου τέσσερις μαζεμένες κάρες,
της νικηφόρου Βαρβάρας μαστούς πέντε.
Και τώρα έχεις τα οστά δώδεκα βραχιόνων
του Καλλινίκου μάρτυρος Δημητρίου,
και τώρα μάλιστα έχεις είκοσι κνήμες
από όλα τα μέλη του Παντελεήμονος
(πολύ μεγάλο πλήθος).
Λέγεις δε ότι όλα τα έχεις και τα πιστεύεις
δεν αμφιβάλεις και δεν απιστείς.
Στα κιβώτια απονέμεις πολύν σεβασμό.
Τα προσκυνάς σαν να είναι των μαρτύρων Χριστού.
Πώ, πώ, τι ζωντανή η πίστη σου, Ανδρέα.
Σε πείθει να νομίζεις τους αθλητές ως ύδρες.
Τους μάρτυρες δε ως κυνηγετικούς σκύλους,
αυτούς να έχουν μύριες κεφαλές,
άλλους δε πάλιν να έχουν πλήθος μαστών
σαν να είναι σκύλες.
Δια της πίστεως σου μεταμορφώθηκε
ο μάρτυς Νέστωρ σε ψάρι
εμφανιζόμενο σαν χταπόδι.
Η πίστη σου δείχνει και τον Προκόπιο σαν
να έχει εκατό χέρια,
βριάρεως να υπερηφανεύεται για το πλήθος
των χεριών.
Λέγεις συ ο σεμνός ότι κατέχεις της Θέκλας
της πρωτάθλου
εξήντα δόντια (αλοίμονον τι πλάνη)
και του προδρόμου έχεις τις άσπρες του τις τρίχες".

Άραγε, ποιος να είναι εκείνος ο όμορφος στη θήκη του Σηφαλιού;