Δεν θυμάμαι ποτέ να είχε καλή σχέση με τα μηχανοκίνητα, η νόνα Αγγέλικα. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ούτε σε ποδήλατο δεν μπορούσε να σταθεί. Ήταν και το βάρος της πάντα ανασταλτικός παράγοντας. Βλέπεις ο θυροειδής της, υπολειτουργούσε. Μέχρι που τον αφαίρεσε εντελώς και ησύχασε, εν μέρη. Η Αγγέλικα ακόμα και σήμερα, όταν πρόκειται να μπει σε αυτοκίνητο, πρέπει απαραιτήτως να κάτσει στο μπροστινό κάθισμα, εκείνο του συνοδηγού και πάντα μπουκάρει με το κεφάλι, λες και μπαίνει σε κάποιο χαμηλό τούνελ. Πόσο χαμηλό πια; Η νόνα μας η καψερή, είναι από τη φύση της ιδιαιτέρως κοντή. Σε δίκυκλο δε... δεν έχει ανέβει τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα πέντε χρόνια. Κι εκείνη η τελευταία φορά που το επιχείρησε, ήταν επεισοδιακή όπως αρμόζει σε ...η συνέχεια εδώ από το katrougiali.blogspot.
Δύο haiku γιά τόν ἕνα χρόνο ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ Χρυσόστομου Σταμούλη
-
Δώδεκα μῆνες, αἰῶνας ὁλόκληρος χωρὶς τὸν Μάκη. Πολὺς ὁ πόνος ἀπὸ τὴν
ἀπουσία τοῦ καλοῦ φίλου. Ἀντώνης Φουντῆς, 18 Αὐγούστου 2026.
Πριν από 17 ώρες



























0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου